ZAPACHNIAŁO PIERNICZKAMI !

              Ozdabiamy pierniczki !

   Dawno, dawno temu, gdy zima skrzypiała pod butami, a zapach miodu i korzennych przypraw unosił się nad światem niczym czarodziejski obłok, narodził się piernik świąteczny. Mówią stare opowieści, że już w średniowiecznych miastach piekarze strzegli jego receptury jak największego skarbu, bo w każdym kawałku kryła się odrobina ciepła, radości i świątecznej magii.

    I oto dziś, wiele wieków później, ta sama magia budzi się w małej kuchni, gdzie przy stole siedzą dzieci — mali czarodzieje w czapeczkach kucharskich większych od nich samych. Przed nimi leżą pierniczki, jeszcze nieozdobione, jakby czekały na swoją bajkę.

    Dzieci zanurzają łyżeczki w białym lukrze, który lśni jak pierwszy śnieg. Kolorowe posypki rozsypują się niczym klejnoty z królewskiego skarbca. Każdy piernik staje się opowieścią: tu uśmiechnięty renifer, tam choinka pełna cukrowych bombek. Małe paluszki drżą z przejęcia, ale w ich ruchach kryje się radość i odwaga twórców.

    A stare pierniki, pamiętające czasy dawnych jarmarków i klasztornych pieców, zdają się szeptać: „Tak właśnie było zawsze”. Bo piernik świąteczny to nie tylko ciasto — to most między przeszłością a teraźniejszością. To historia przekazywana z rąk do rąk, z serca do serca.

Gdy dzieci kończą swoje dzieła,sala wypełnia się śmiechem, a pierniczki błyszczą jak małe dzieła sztuki. I choć każdy wygląda inaczej, wszystkie mają w sobie to samo zaklęcie: ciepło domu, radość wspólnego tworzenia i odwieczną, świąteczną magię, która zaczęła się dawno, dawno temu.

    A gdy zapadł wieczór i za oknem zapaliły się pierwsze gwiazdy, wydarzyło się coś zupełnie niezwykłego. Jeden z pierniczków — mały ludzik z cukrowym uśmiechem — mrugnął lukrowym okiem. Dzieci oczywiście tego nie zauważyły, bo były zbyt zajęte oblizywaniem palców i śmiechem, lecz kuchnia doskonale wiedziała, że właśnie obudziła się stara piernikowa magia.

Z półki odezwał się cichy dźwięk dzwoneczka, jakby duch dawnych świąt przypomniał o sobie. To echo historii sprzed wieków, gdy pierniki wieszano na choinkach jako talizmany szczęścia, a ich zapach miał chronić dom przed smutkiem i chłodem. Każda kolorowa kropka lukru była jak zaklęcie, a każde dziecięce marzenie — pieczęcią, która ożywiała ciastka.

       Pierniczki szeptały między sobą, planując, komu przyniosą najwięcej radości: babci z ciepłym uśmiechem, tacie zmęczonemu po pracy, a może komuś, kto bardzo potrzebował odrobiny świątecznego cudu. Wiedziały, że gdy tylko trafią na stół wigilijny albo zawisną na choince, spełnią swoją najważniejszą rolę.

     Bo w bajkowym świecie świąt piernik nie jest zwykłym smakołykiem. Jest posłańcem dobra, pamięci i miłości.               A dzieci, nie wiedząc o tym, zostały na chwilę strażnikami pradawnej tradycji — tej samej, która od setek lat sprawia, że w grudniowe wieczory serca stają się cieplejsze, a świat choć na moment — bardziej magiczny.