MOC ŻYWIOŁÓW- WODA- część 2

     ,,Moc żywiołów- WODA’’  

     W pewnej małej, kolorowej krainie, gdzie słońce uśmiechało się do dzieci każdego dnia, mieszkała niezwykła bohaterka – kropelka wody o imieniu Wodusia. Była częścią wielkiej „Mocy żywiołów”, a jej zadaniem było pomagać ludziom, roślinom i zwierzętom.

  Pewnego dnia Wodusia odwiedziła nas wesołych trzylatków ,,Krasnoludków’’. Dzieci usiadły w kręgu i słuchały jej opowieści.

– Jestem bardzo ważna – powiedziała delikatnie. – Dzięki mnie możecie pić, myć rączki, kąpać się i rosnąć zdrowo. Pomagam kwiatkom rosnąć, a zwierzątkom gasić pragnienie. Bez wody świat byłby smutny i suchy.

    Krasnoludki dowiedziały się, że wodę trzeba bardzo szanować. Wodusia przypomniała im:
– Zakręcajcie kran, gdy nie potrzebujecie wody i używajcie jej tylko tyle, ile trzeba. Wtedy nigdy mnie nie zabraknie!

    Potem przyszedł czas na zabawę. Na stole pojawiła się miska z wodą. Dzieci sprawdzały, co pływa, a co tonie. Do wody trafiły małe łódeczki, wieloryb i rybki. Wszyscy z radością obserwowali, jak unoszą się na powierzchni.
– Ryby kochają wodę, bo to ich domek! – śmiały się dzieci.
– A statki i łódki mogą po niej podróżować! – dodała Wodusia.

A potem przedszkolaczki zatrzymały się i wspólnie uczyły się krótkiego wierszyka o wodzie:

Woda kap, kap – z kranu leci,
już ją znają wszystkie dzieci.
Do picia, mycia – jest wspaniała,
by świat był czysty – bardzo chciała.

Chlap, chlap – w kałuży skacze,
rybka w wodzie wciąż się raczy.
Dbaj o wodę, mały zuchu,
by jej nigdy nie zabrakło tu!

   Dzieci odkryły też, do czego jeszcze potrzebna jest woda: do gotowania, sprzątania, podlewania ogródka, a nawet do robienia pysznej herbatki.

   Wodusia przypomniała również, że istnieje wyjątkowy dzień – Światowy Dzień Wody.
– To taki dzień, kiedy wszyscy ludzie na świecie pamiętają, jak bardzo jestem ważna – wyjaśniła z uśmiechem.

    Na zakończenie spotkania dzieci wykonały piękną pracę plastyczną. Powstała mięciutka „Chmurka”, wyklejona z białej waty i płatków kosmetycznych. Wyglądała jak prawdziwa, puszysta chmurka na niebie.
– To mój dom na niebie! – powiedziała Wodusia. – To właśnie z takich chmurek spadam na ziemię jako deszczyk.

      Dzieci pomachały Wodusi na pożegnanie, a ona obiecała wracać do nich w każdej kropli deszczu i w każdej szklance wody.

I od tego dnia każdy mały przedszkolaczek wie, że woda to prawdziwy skarb, o który trzeba dbać każdego dnia. Dzień zakończył się degustacją pysznej wody.