Bojek z Wyspy Strachu – Projekt wspierający rozwój inteligencji emocjonalnej

W grupie II zrealizowaliśmy kolejne zajęcia w ramach projektu „Czuciaki”, tym razem poświęcone emocji strachu. Dzieci pracowały z bajką „Bojek z Wyspy Strachu” autorstwa Moniki Majewskiej, która w bezpieczny i bliski dzieciom sposób pokazuje, czym jest lęk oraz jak można sobie z nim radzić. Podczas zajęć przedszkolaki wysłuchały bajki i oglądały ilustracje, a następnie uczestniczyły w rozmowie kierowanej. Wspólnie zastanawialiśmy się, dlaczego Janek uważał swojego tatę za superbohatera, czego się bał, kim był Bojek i dlaczego się pojawił. Dzieci zauważyły, że zarówno Janek, jak i Bojek odczuwali strach, niepokój i napięcie, a rozmowa z tatą oraz wspólne działanie pomogły chłopcu oswoić lęk. Podkreśliliśmy, że strach jest naturalną emocją, która często ma nas chronić, a mówienie o nim jest oznaką odwagi, a nie słabości.

W kolejnej części zajęć stworzyliśmy bank pomysłów na radzenie sobie ze strachem. Dzieci, siedząc w kręgu, rysowały na kartkach to, czego się boją. Nauczyciel również wziął udział w ćwiczeniu, pokazując, że także dorośli odczuwają lęk. Każde dziecko zaprezentowało swój rysunek, a grupa wspólnie proponowała sposoby, jak można poradzić sobie z danym strachem. Ćwiczenie to sprzyjało otwartości, wzajemnemu zrozumieniu i budowaniu poczucia bezpieczeństwa.

Podczas zabawy „Muzyczne nastroje” dzieci uczyły się rozpoznawać emocje w utworze muzycznym. Ruch, gest i improwizacja pozwoliły im doświadczyć, że emocje – także te trudne – mogą się zmieniać i być wyrażane na różne sposoby. W dalszej części zajęć dzieci pracowały z emocjonalną książeczką. Wklejały sylwetę Bojka i kolorowały go. Na zakończenie zajęć Bojek „wrócił na swoją wyspę”, a dzieci dowiedziały się, że na Wyspie Strachu mogą mieszkać także inne emocje, takie jak lęk, niepokój, obawa czy wstyd – każda z nich może mieć różne natężenie. Bojek dołączył również do grona Czuciaków w dziecięcych książeczkach emocjonalnych.

Zachęcamy Państwa do rozmów z dziećmi na temat strachu – tego codziennego, rozwojowego, ale także takiego, który może utrudniać funkcjonowanie. Warto wspierać dzieci w nazywaniu emocji i uczyć je, że zawsze mogą zwrócić się do dorosłych po pomoc. Wspólne rozmowy budują poczucie bezpieczeństwa i pomagają dzieciom lepiej radzić sobie z trudnymi uczuciami.